Duiding bij de schilderijen

If I could say it in words, there would be no reason to paint. 
Edward Hopper

Ter inleiding een woordje uitleg over het technische aspect van mijn werk.

De meeste van mijn schilderijen zijn gebaseerd op foto's overgenomen uit kranten, tijdschriften of virtuele media. Het zijn beelden die om de één of andere reden blijven hangen en die me persoonlijk treffen. Dit kan een al bestaand kunstwerk zijn, vaak gaat het dan om een hommage.

Aanvankelijk is er mijn fascinatie voor het portret, als een manier om mijn bewondering voor een bepaalde persoon picturaal te uiten. Deze vroege werken weerspiegelen in hun gefragmenteerde vorm, te vergelijken met scherven, mijn bewondering voor het 20ste- eeuwse expressionisme en kubisme. Belangrijke invloeden hierbij zijn o.a. Picasso, Feininger en Cézanne.

Een bestaande foto of reproductie is dus meestal het uitgangspunt. Hier worden elementen aan toegevoegd of juist weggelaten. Het schildersproces verloopt langzaam, laag over laag werk ik intuïtief naar een eindpunt toe. Soms gaan er enkele weken of een maand overheen voor één schilderij. Het wordt dan aan de kant gezet en ik werk er later eventueel aan verder. Het oorspronkelijke beeld wordt dus 'getransformeerd' door een constant proces van wissen en toevoegen. Het werk maakt als het ware zichzelf af. In de meeste gevallen maak ik gebruik van eenvoudige, geometrische figuren of constructies die het verdere verloop van de compositie bepalen.

Ik werk graag met de geijkte thema's: het (zelf)portret, het naakt, een interieurstuk of imaginaire figuurstukken en landschappen, soms verwerk ik een klassiek of mythologisch thema. Het verwijzen naar de kunstgeschiedenis is een terugkerend gegeven. Naast het beeldende werk van voorgangers put ik inspiratie uit film en literatuur. Sommige schilderijen ontstaan volledig uit de verbeelding en baden in een dromerige sfeer.

Soms vertonen imaginaire personages gelijkenissen met bestaande personen, zonder evenwel bedoeld te zijn als portret in de strikte zin. Het een schilderkunstig gegeven dat zowel psychologische als fysiologische kenmerken van de maker opduiken in de afgebeelde figuren of portretten, te vergelijken met een schrijver die romanpersonages creëert.

Soms ontstaan door hun thematische en compositorische samenhang 'tweeluiken' of 'drieluiken' (door cijfers aangeduid), die een geheel vormen maar ook op zichelf kunnen staan. Het combineren van reële en surreële elementen leidt in de betere werken, hoop ik, tot een bepaalde sfeer, die de kijker als 'dromerig' of 'mysterieus' kan ervaren. Deze stijl werd reeds omschreven als magisch realisme of niet-illustratief realisme. Persoonlijk kies ik niet voor deze of gene stroming, wel hoop ik dat één of meerdere werken de beschouwer blijvend kunnen boeien.

PS

Het gebruik van veel kleuren in mijn werk is, ingaand tegen de trend van deze tijd, een bewuste keuze. Kleuren geven m.i. energie en zijn levensbevestigend. In het verlengde hiervan ben ik vooral beïnvloed door de 20ste-eeuwse moderne schilderkunst.